FAST POST #30: Bonifacio – Ang Tunay Na Unang Pangulo Ng Pilipinas

Isang paggunita ng Aurora Metropolis sa ika-150 anibersaryo ng kapanganakan ni Gat. Andres Bonifacio ngayong buwan ng Nobyembre. Siya ang ama ng Kataas-taasang, Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan, ang pinuno ng Haring Bayang Katagalugan at dakilang anak ng Tundo at Maynila. Hindi ito malalim na pagtunghay sa kanyang buhay pero sa pamamagitan ng artikulong ito, nais nitong maging pangmulat sa mga mambabasa at sa mga kinauukulan na ibigay sa kanya ang pinaka-akmang pagkilala.

Ang karapat-dapat na titulo para sa isang dakilang bayaning Manilenyo.

Ang karapat-dapat na titulo para sa isang dakilang bayaning Manilenyo.

Noong nakaraang taon ay binigyan ko ng panahon na panoorin ang pelikulang “El Presidente” kung saan tinampok ang talambuhay ni Heneral Emilio Aguinaldo. Pinagbibidahan ng aktor at pulitikong si E.R. Ejercito, tinalakay nito ang sinasabing ilan sa mga bahagi ng buhay ng dating Pangulo na hindi naibahagi sa anumang aklat ng kasaysayan. Dagdag pa nito ang pagpapalawig ng ilang pangyayari na nagresulta sa unang pagwawagayway ng watawat sa Kawit — ang hudyat umano na malaya na ang bansa mula sa mahigit tatlong-daang taong pananakop ng mga Kastila.

Unang-una sa lahat, hindi ko kinakailang may pag-aalinlangan ako kay Aguinaldo bilang unang pangulo ng Pilipinas, at nang matapos kong mapanood ang nasabing pelikula (salamat sa magaling na pagganap ni G. Cesar Montano at sa pagpapalabas dito na napakasama ni Andres Bonifacio), mas napatunayan kong hindi talaga si Aguinaldo ang dapat kilalanin bilang kauna-unahang presidente na totoong nagbigay-daan sa kasarinlan ng Pilipinas.

Sinulat ko ang artikulong ito hindi dahil ayaw ko kay Aguinaldo o dahil sa nagmamarunong lang ako, o hindi kaya’y Manilenyo ako’t si Bonifacio ang tinitingalang pambansang bayaning kumakatawan sa aming lungsod. Inihahayag ko ang pananaw na ito dahil mismong mga pahina ng kasaysayan ang nagtuturo sa kanya bilang totoong mitsa kung bakit naging malaya ang bansa sa kamay ng Espanya.

Si Andres Bonifacio y de Castro ay isang tipikal na batang Tundo, lumaki sa pamilyang may normal na pamumuhay, nangulila’t natutong magtrabaho para sa sarili at para sa kanyang mga kapatid. Hindi siya nawalan ng pagkakataon upang paunlarin ang kaalaman at matuto base sa mga karanasan. Humakbang siya sa mundo ng mga intelektuwal upang ikarangal na hindi hadlang ang kahirapan sa pagkamit ng personal na kagalingan at pagmamahal sa bayan. May mga tutol man sa paggamit niya ng dahas, ang mga digmaang kanyang inorganisa ay hindi lang basta karahasang walang saysay kundi paghihiganti para sa ating mga ninunong biktima ng kalupitan ng mga dayuhan. Kinuwestiyon man ng mga kinilalang “lider ng rebolusyon” ang kanyang kakayahan bilang pinuno, pinatunayan niyang isa siyang totoong tao na nagagalit kapag may tinututulan at nanindigan sa alam niyang tama para sa lahat. Nagtapos man ang kanyang buhay sa gitna ng pagnanais na lumaya ang bayan, isa siya sa mga naging pangunahing susi ng mga tunay na makabayan upang ituloy ang krusada ng kasarinlan, hindi lang noong panahon ng Kasila kundi pati noong panahon ng pananakop ng mga Amerikano, Hapon at ang patuloy nating pakikipaglaban sa mga kasalukuyang kanser ng Pilipinas.

Sa kabila ng kakulangan sa mga pisikal na patunay, nagpapatuloy naman ang ilang tagapagsaliksik ng kasaysayan at maging mga tagasuporta sa sektor ng kabataan upang mismong ang mga datos na hawak ng mga historyador ang magpapatatag sa pagkilalang ito kay Bonifacio. Siguro’y hindi siya karapat-dapat para sa titulong pambansang bayani na iniatang kay Gat. Jose Rizal dahil sa mga kakulangang ito. Magkagayunman at kung tutuusin, sa mga katangian pa lang niya na idinedetalye sa mga kasulatan ay mga mismong ebidensya na ng kanyang katapangan at kagalingan bilang lider. Bukod kay Rizal at La Liga Filipina, si Bonifacio lang ang nagkaroon ng lakas ng loob upang magtatag ng pambansang kilusang aktibo para sa kalayaan sa pamamagitan ng Katipunan, ang samahang naging umpisa ng kauna-unahang pamahalaang buong pinapatakbo ng mga Pilipino.

Walang duda na siya ang tunay na nagma-mayari ng nasabing titulo. Maaaring hindi pa kumbinsido ang marami tungkol dito, ngunit naniniwala akong darating ang panahon na papanig ang tadhana sa totoong karapat-dapat… at ito’y nagsimula sa ating pambansang pagdiriwang ng kanyang ika-150 anibersaryo ng kapanganakan. Isang dakilang kapanganakan ng isang bayaning handog ng Maykapal para sa ating bayan.

Mabuhay ka, His Excellency, Andres de Castro Bonifacio, ang tunay na El Presidente, ang unang pangulo ng Pilipinas!

One thought on “FAST POST #30: Bonifacio – Ang Tunay Na Unang Pangulo Ng Pilipinas

  1. gerryamor says:

    Napakahusay…

    Keep it Up…

    ANDRES BONIFACIO
    Isa kang Tunay na Pambansang Bayani.
    Dedikasyon at Pagmamahal sa Inang Bayan.
    Hindi hadlang ang estado ng buhay na ipakita at ipaglaban ang karapatan at pagmamahal sa Bayang Pilipinas…

    Mabuhay Ka Gat Andres Bonifacio.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s